Δεκέμβρης 2012. Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τη δολοφονία του Αλέξη από τον ειδικό φρουρό στα Εξάρχεια και το ξέσπασμα της εξέγερσης της νεολαίας, το Δεκέμβρη του 2008. Τέσσερα χρόνια μετά οι μνήμες δεν έχουν σβήσει.

Γι’ αυτό το λόγο συγκεντρώθηκαν και φέτος χιλιάδες κόσμου για να επαναφέρουν στο προσκήνιο όχι μόνο τη δολοφονία, αλλά και την καταστολή, τη στέρηση των δικαιωμάτων και τον εκφασισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Στα Προπύλαια έδωσαν το παραδοσιακό τους ραντεβού, το πρωί στις 11, οι μαθητές μαζί με εκπαιδευτικούς και το απόγευμα, στις 5, οργανώσεις της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Οι πρωινές μαθητικές πορείες μπορεί να υστερούσαν αριθμητικά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, αλλά δεν τους έλλειπε ο παλμός, η ένταση, τα πολιτικά συνθήματα. Το απόγευμα πλήθος κόσμου διαδήλωσε με τις οργανώσεις.
Τα συνθήματα «Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες – Ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες» και «Το όπλο του μπάτσου είναι μαγικό, ρίχνει στον αέρα και βρίσκει στο ψαχνό» αντηχούσαν στο κέντρο της Αθήνας για να μας δείξουν ότι η εξέγερση της νεολαίας το 2008 πυροδότησε την αρχή του αγώνα, της αντίστασης και της ανατροπής όλων αυτών που «ρημάζουν» τις ζωές μας, εξυπηρετώντας το σύστημα του κέρδους, της βίας και του πολέμου.

Η ισχυρή αστυνομική παρουσία και η αναίτια  καταστολή δεν έλειψαν ούτε αυτή τη φορά, ενώ οι προσαγωγές ξεπέρασαν τις 50 και έγιναν 3 συλλήψεις. Χαρακτηριστική ήταν η προκλητική «παρέλαση» μηχανών της ομάδας ΔΙΑΣ πάνω στα Προπύλαια αλλά και η - κυριολεκτική - περικύκλωση των διαδηλωτών καθόλη τη διάρκεια της πορείας. Άλλωστε η κυβέρνηση είχε δηλώσει εμμέσως τις προθέσεις της με την ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας εγκαλώντας τους Νέους του ΣΥΡΙΖΑ για… κάλυψη της τρομοκρατίας!

Πορεία μνήμης έγινε και στη Θεσσαλονίκη, με μεγάλη συμμετοχή του κόσμου, παρά την τρομοκρατία των προηγούμενων ημερών και την προσπάθεια της αστυνομίας να καταστείλει την πορεία με χημικά. Αξίζεινα σημειωθεί ότι την ίδια μέρα διοργανώθηκαν πορείες αλληλεγγύης στη Τουρκία και τη Μπολόνια.

Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου μπορεί να σόκαρε, αλλά έδωσε φωνή σε μια ολόκληρη γενιά και την έβγαλε στους δρόμους για να διεκδικήσει μια κοινωνία για τις δικές της ανάγκες.