«Τώρα έχουμε κράτος», αναφώνησε πανηγυρικά ο Μαχμούντ Αμπάς, μετά την αναγνώριση «Παλαιστινιακού κράτους-παρατηρητή» από τον ΟΗΕ. Το τι «κράτος» θα είναι αυτό φάνηκε αμέσως.

Το Ισραήλ ανακοίνωσε νέα επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ και θα παρακρατήσει φορολογικά έσοδα που κανονικά θα έδινε στην Παλαιστινιακή Αρχή. Τα κράτη του ΟΗΕ «καταδίκασαν» φραστικά τις ισραηλινές ενέργειες, επιβεβαιώνοντας την εκτίμηση του παλαιστίνιου ακτιβιστή Ali Abunimah σε δήλωσή του στο Αλ Τζαζίρα: «Πέρα από τις εθιμοτυπικές καταδίκες, θα υπάρξει πραγματική, συγκεκριμένη δράση –όπως κυρώσεις– από τις 138 χώρες που ψήφισαν υπέρ της «Παλαιστίνης», για να υποχρεωθεί το Ισραήλ να σταματήσει και να αντιστρέψει τον παράνομο εποικισμό των Κατεχομένων του 1967; Δυστυχώς είναι απίθανο, μια ένδειξη ότι η ψήφος στον ΟΗΕ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια κενή περιεχομένου χειρονομία και ένα υποκατάστατο της αποτελεσματικής δράσης ενάντια στα εγκλήματα του Ισραήλ». Ακόμα και το δικαίωμα προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο, στα χέρια της Παλαιστινιακής Αρχής δε λέει πολλά. Μια μέρα μετά την ψηφοφορία, με τη Γάζα ακόμα να μετρά πληγές, ο Αμπάς δήλωσε: «Έχουμε το δικαίωμα προσφυγής, αλλά δεν θα το ασκήσουμε εκτός από περίπτωση ισραηλινής επίθεσης». Η χρεοκοπία του δρόμου των διαπραγματεύσεων έχει φανεί και επιβεβαιώθηκε από την εκεχειρία στη Γάζα, όπου η Χαμάς πέτυχε μια πολύ πιο προωθημένη συμφωνία με άμεσα οφέλη για τους Παλαιστίνιους (χαλάρωση του αποκλεισμού της Γάζας, αποτροπή εισβολής). Το θετικό είναι ότι η νέα γενιά Παλαιστινίων το αντιλαμβάνεται όλο και πιο καθαρά. Και ψάχνοντας το δρόμο για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, στις 8 Δεκέμβρη θα μνημονεύσει τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την πρώτη Ιντιφάντα…