Ο εμφύλιος στη Συρία συνεχίζεται με επιτυχίες των ανταρτών στην περιφέρεια, ενώ το καθεστώς, οχυρωμένο αποτελεσματικά στη Δαμασκό, εξαπολύει τρομοκρατικούς βομβαρδισμούς.

Η σχετική μετατόπιση της Ρωσίας («προέχει η Συρία και όχι ο Άσαντ»), η συγκρότηση ενός νέου διευρυμένου συνασπισμού της αντιπολίτευσης, το διάγγελμα Άσαντ («πόλεμος ενάντια στους τρομοκράτες, διάλογος μόνο με όσους δεν πρόδωσαν τη χώρα»), οι πρωτοβουλίες του επιφορτισμένου από τον ΟΗΕ Μπραχίμι για μεταβατική κυβέρνηση, όλα εντάσσονται λα σε μια «από τα πάνω» διευθέτηση της κρίσης που θα στερεί από το συριακό λαό όλα όσα διεκδικεί: ελευθερία, αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη. Το χάσμα ανάμεσα στις δυο πλευρές είναι τέτοιο που αυτά τα σχέδια ακόμα σκοντάφτουν. Στο διάγγελμά του ο δικτάτορας έδειξε την περιφρόνησή του για το λαό, δηλώνοντας πως «δεν είναι επανάσταση. Οι επαναστάσεις έχουν διανοούμενους. Πού είναι οι διανοούμενοι; Οι επαναστάσεις έχουν ηγέτες. Πού είναι οι ηγέτες;». Στο διάγγελμα απάντησε εξαιρετικά ο Joseph Daher της Συριακής Επαναστατικής Αριστεράς, γράφοντας πως ηγέτες είναι οι άντρες και οι γυναίκες που συμμετέχουν στις λαϊκές επιτροπές και τα επαναστατικά συμβούλια, διανοούμενος είναι ο καθένας που φτιάχνει πλακάτ και πανό, που συζητά τις ιδέες του με τους συναγωνιστές του, συμμετέχοντας στο κίνημα…