Στην Ταϊλάνδη, οι πραξικοπηματίες έχουν εξαπολύσει όργιο καταστολής ενάντια στους αγωνιστές του δημοκρατικού κινήματος, των Κόκκινων Πουκαμίσων.

Όσοι δεν έχουν συλληφθεί πέρασαν στην παρανομία ή έφυγαν από τη χώρα. Το εντυπωσιακό είναι πως παρά τον «αποκεφαλισμό» του κινήματος, το σοκ του πραξικοπήματος και την ένταση της καταστολής, δεν έχει σταματήσει η αντίσταση. «Αυθόρμητη αλλά όχι ανοργάνωτη», όπως λέει ο Ταϊλανδός σοσιαλιστής Giles Ji Ungpakorn, που εξηγεί πως για χρόνια δημοκράτες ακτιβιστές δημιουργούν τοπικά δίκτυα βάσης τα οποία αξιοποιούνται σήμερα. Οι δράσεις αντίστασης στη χούντα είναι σχετικά μικρές και σύντομες, αλλά είναι αδιάκοπες, απέναντι σε μια καταστολή χωρίς προηγούμενο. Οι διοργανωτές αλλάζουν σημεία συνάντησης, σπάνε σε μικρές ομάδες, κάνουν ό,τι μπορούν για να παρακάμψουν την απαγόρευση συγκεντρώσεων και να εμφανιστούν στο δρόμο έστω για περιορισμένο χρόνο. Το αντιδικτατορικό κίνημα υιοθέτησε το χαιρετισμό των τριών δαχτύλων (σύμβολο αντίστασης στην ταινία Hunger Games). Πολλοί άνθρωποι, είτε ατομικά είτε σε μικρές ομάδες, υψώνουν τα τρία δάχτυλα στον ουρανό δημόσια για να εκφραστεί η αντίθεση στο πραξικόπημα. Το καθεστώς απάντησε θέτοντας εκτός νόμου τον συγκεκριμένο χαιρετισμό (!), σε μια κίνηση που δείχνει πως παρά το μικρό μέγεθος των κινητοποιήσεων, στην ηγεσία του στρατού επικρατεί εκνευρισμός για το ενδεχόμενο να ξεσπάσει μαζικά η βουβή σήμερα αντίθεση στη δικτατορία...