ιστορία και παράδοση

Το Πολυτεχνείο τότε και σήμερα

Ο Νοέμβρης δείχνει ότι μόνον η εξεγερσιακή αντιμετώπιση του αδιέξοδου, του γόρδιου δεσμού της κρίσης, μπορεί να επιφέρει τουλάχιστον μια νέα εργατική μεταπολίτευση. Αλλάζοντας, και πάλι, ραγδαία το συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, επιβάλλοντας κατακτήσεις που ο «κοινοβουλευτικός δρόμος» δεν μπορεί πλέον ούτε να υποσχεθεί.

95 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση

Η κατάσταση στον κόσμο σήμερα θυμίζει γόρδιο δεσμό. Οι κυρίαρχες τάξεις, βυθισμένες στην πιο απειλητική κρίση του καπιταλισμού από το 1929, κυβερνούν χωρίς να μπορούν να υποσχεθούν καμιά ελπίδα: οι πολιτικές τους βυθίζουν τεράστια τμήματα του πληθυσμού στην ανεργία, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση. Η αναζήτηση εναλλακτικής λύσης στρέφεται, φυσιολογικά, σε «στιγμές» που η κοινωνική πλειοψηφία περνούσε ξανά τέτοιες δοκιμασίες.

Το ΕΑΜ, το ΚΚΕ και το σήμερα

Τα αποτελέσματα των εκλογών Μάη-Ιούνη και η πίεση του ΣΥΡΙΖΑ αναγκάζουν την ηγεσία του ΚΚΕ να προσπαθεί να οχυρώσει την πολιτική της με ιδεολογικά και ιστορικά επιχειρήματα, προκειμένου να τη διατηρήσει απαράλλαχτη.

90 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή: O Βενιζελισμός και η Αριστερά

Είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος κομμάτι της δημοκρατικής παράδοσης στη χώρα; Ποια ήταν η σχέση του με την Αριστερά; Είχε καμιά σχέση ο Ελ. Βενιζέλος με το προοδευτικό και εργατικό κίνημα ή με τις δημοκρατικές ιδέες;

Βαλκανικοί Πόλεμοι 1912-13: Το ιμπεριαλιστικό σφαγείο και ο ελληνικός καπιταλισμός

Φέτος τον Οκτώβριο, η Θεσσαλονίκη θα γιορτάσει τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της, σαν αποτέλεσμα του νικηφόρου, για την Ελλάδα, Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Η ιστορία, που διδασκόμαστε στα σχολεία και αναπαράγεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και τα συντηρητικά κόμματα, μας λέει ότι οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ήταν λαμπρή στιγμή για τη χώρα. Με την ηγεσία του Βενιζέλου το ελληνικό κράτος ξεπέρασε την ντροπιαστική ήττα του 1897 και κατέκτησε τη Μακεδονία και την Ήπειρο. Στην πραγματικότητα οι πόλεμοι αυτοί ήταν τμήμα του γενικότερου ιμπεριαλιστικού σφαγείου. Για τον ελληνικό καπιταλισμό ήταν ο τρόπος να βγει από την οικονομική και πολιτική κρίση που βρισκόταν, να κατακτήσει καινούργιες περιοχές, πόρους και ανθρώπους. Να ισχυροποιήσει τη θέση του δίπλα στους μεγάλους ιμπεριαλισμούς της εποχής. Οι βλέψεις του αυτές, που στην αρχή στέφθηκαν με επιτυχία, οδήγησαν τον ελληνικό λαό σε έναν πόλεμο, που κρατησε 10 χρόνια και που τέλειωσε το 1922 με την καταστροφή της Σμύρνης και τα εκατομμύρια των προσφύγων.

Σέριφος Αύγουστος 1916: Η αιματηρή απεργία των μεταλλωρύχων

Τα σοκαριστικά γεγονότα στη Νότια Αφρική με την εν ψυχρώ δολοφονία των απεργών στο ορυχείο πλατίνας της Μαρικάνα, φέρνουν στο νου παλιότερες τέτοιες δολοφονίες απεργών-εργατών και μας θυμίζουν ότι οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις τους δεν αλλάζουν, δεν «εκπολιτίζονται», δεν γίνονται πιο ανθρώπινοι. Η ταξική πάλη δεν είναι μύθος… Η Σέριφος είναι από τα πρώτα παραδείγματα άγριας ταξικής σύγκρουσης στην Ελλάδα.

Κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ελληνικά το βιβλίο του Τζον Μόλινιου: Ο Μαρξισμός και το κόμμα

Η έκδοση αυτού του βιβλίου αποκτάει μια πολύ προφανή αναγκαιότητα. Όχι γιατί απαντάει άμεσα στα ζητήματα που θέτει η τρέχουσα συζήτηση, αλλά γιατί βάζει ένα πλαίσιο αρχών για κάθε συζήτηση περί κόμματος μέσα στην Αριστερά, ένα πλαίσιο αρχών από μαρξιστική σκοπιά, ξεκινώντας από τις αντιλήψεις του Μαρξ και εστιάζοντας αναλυτικά στη συνεισφορά των μεγάλων επαναστατών σοσιαλιστών του προηγούμενου αιώνα.

Αριστερά και εξουσία: Ο «Ιστορικός Συμβιβασμός» στην Ιταλία

Το ΙΚΚ διάλεξε το δρόμο του συμβιβασμού και της «κοινωνικής ειρήνης». Διάλεξε την υποταγή ακόμα και κάθε μεταρρυθμιστικού σχεδίου στην αναγκαιότητα της γρήγορης εξόδου από την κρίση.

Χιλή 1970-1973: Η κυβέρνηση της Αριστεράς, το κράτος και η επανάσταση

«Η εξουσία δεν κερδίζεται μέσα από μια εκλογική αναμέτρηση, είναι μια διαρκής πάλη, ακόμη κι αν την επομένη των εκλογών έχουμε κυβέρνηση Αριστεράς. Την εξουσία δεν την ασκεί μονάχα ο πρωθυπουργός, αλλά και οι τράπεζες, τα κανάλια, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, το μεγάλο κεφάλαιο. Όταν πήρε την εξουσία, για παράδειγμα, στη Χιλή ο Αλιέντε, οι μεγαλοκεφαλαιούχοι και οι πολυεθνικές τον φάγανε λάχανο». Από δήλωση του Αλ. Τσίπρα, όπως αναφέρεται σε άρθρο στο aixmi.gr

Γαλλία 1936: Το Λαϊκό Μέτωπο

Η πολιτική του Λαϊκού Μετώπου και του ΚΚΓ ήταν μια πολιτική ταξικής συνεργασίας. Είχαν μαζί τους τα εκατομμύρια των εργαζομένων και δεν διεκδίκησαν την εξουσία.

Μια ανακόλουθη διαδρομή: 1936, 1944, 1989: Τα κρίσιμα «ναι» του ΚΚΕ στη συγκυβέρνηση με τους αστούς

Όπως θα δούμε, το ΚΚΕ, δυστυχώς, αποδείχθηκε επανειλημμένα ικανό στο να συνεργάζεται με τους πάντες προκειμένου να βγάλει το αστικό καθεστώς από τα εκάστοτε αδιέξοδά του.

Η κοινωνική επανάσταση του 1821 (εκτεταμένο on-line)

<p>&laquo;&hellip;Στην πίστη του ο καθένας, ελεύθερος να ζη,<br />Στην δόξαν του πολέμου, να τρέξουμε μαζύ,<br />Βούλγαροι κι Αρβανήτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,<br />Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή.<br />Για την ελευθερίαν, να ζώσουμε σπαθί.<br />&hellip;&hellip;&hellip;&hellip;&hellip;&hellip;&hellip;&hellip;&hellip;<br />Να σφάξωμεν τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,<br />και Χριστιανούς, και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν&raquo;.<br /><br />(από το Θούριο του Ρήγα, 1797 )</p>

Η συμφωνία της Βάρκιζας: Συμπεράσματα για τότε, επιλογές για σήμερα (εκτεταμένο online)

<p>Εξήντα επτά χρόνια συμπληρώθηκαν από την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Ήταν 12 Φλεβάρη του 1945, όταν η τότε ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, μετά από ένα μήνα διαπραγματεύσεων με την αστική κυβέρνηση και τους Εγγλέζους συμμάχους της, αποδέχτηκε τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ και μια σειρά άλλους ταπεινωτικούς όρους. Από τότε η λέξη &laquo;Βάρκιζα&raquo; χρησιμοποιείται για κάθε εξευτελιστική συνθηκολόγηση.</p>

Το επίκαιρο βιβλίο του Παντελή Πουλιόπουλου: «Δημοκρατική ή Σοσιαλιστική Επανάσταση στην Ελλάδα;»

<p>Η απάντηση του Παντελή Πουλιόπουλου στις καταστροφικές αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, που καταργούσαν τη στρατηγική της σοσιαλιστικής επανάστασης, στο όνομα ενδιάμεσων &quot;σταδίων&quot;. Μια&nbsp; αξεπέραστη μέχρι σήμερα σε περιεχόμενο και μεθοδολογία ανάλυση του ελληνικού καπιταλισμού, μια προειδοποίηση (που δικαιώθηκε τραγικά το &#39;44) ότι η υποταγή σε άλλα μίνιμουμ σχέδια στο όνομα της &laquo;ωριμότητας των συνθηκών&raquo; ξεδοντιάζει τη δυναμική των εργατικών αγώνων. Διαβάζοντας το βιβλίο, νομίζεις ότι ο Πουλιόπουλος συνομιλεί και απαντά σε όλα τα ζητήματα της σημερινής περιόδου.</p>

Αναβίωση του Λαϊκού Μετώπου;

Ο όρος «μέτωπο» γίνεται κυρίαρχος στο λεξιλόγιο της Αριστεράς και όχι μόνο. Η εξήγηση βρίσκεται στο βάθεμα της κρίσης και της ταξικής αντιπαράθεσης. Στην παράδοση της Αριστεράς αναπτύχθηκαν και δοκιμάστηκαν δύο λογικές «μετώπων», δύο τακτικές. Αυτή του Ενιαίου Μετώπου και εκείνη των Λαϊκών Μετώπων. Η δεύτερη καθόρισε την πολιτική των Κομμουνιστικών Κομμάτων από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 και μετά. Παντού οδήγησε σε οδυνηρές ήττες. Γι’ αυτό σήμερα πρέπει να απορριφθεί η όποια αναβίωσή της.

Στο δρόμο του ΕΑΜ;

Σήμερα ζούμε σε μια περίοδο κατά την οποία η επίθεση της άρχουσας τάξης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων κλιμακώνεται. Και στην Αριστερά έχει ανοίξει μια συζήτηση για το πώς μπορεί αυτή η επίθεση να απαντηθεί.                   

Το ΚΚΕ, ο Άρης και ο Ζαχαριάδης

<p>Εξήντα έξι χρόνια μετά τον τραγικό θάνατο του Άρη Βελουχιώτη, η ηγεσία του ΚΚΕ συνεχίζει να τον τιμωρεί. Σύμφωνα με τις αποφάσεις που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα, η αποκατάσταση του αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ είναι μερική &ndash;πολιτική τάχα&ndash; αλλά όχι κομματική. Αντίθετα πλήρης και με όλες τις τιμές έγινε η αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, γενικού γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ στην &laquo;ανώμαλη&raquo; περίοδο από το 1931ως το 1956.</p>

Λέον Τρότσκι : Η ζωή ενός επαναστάτη

Στις σημερινές κρίσιμες στιγμές που ζούμε, αποτελούν πολύτιμο όπλο οι επαναστατικές παραδόσεις της Αριστεράς. Με αφορμή τη δολοφονία του Τρότσκι πριν από 71 χρόνια από έναν σταλινικό πράκτορα, αναδημοσιεύουμε άρθρο του Βρετανού μαρξιστή Duncan Hallas για τη ζωή και την επαναστατική κληρονομιά του Ρώσου επαναστάτη.

Η σύγκρουση του ΠΑΣΟΚ με τους εργαζόμενους (1985-87)

Το 1985 το εργατικό κίνημα χρειάστηκε να αντιπαρατεθεί με ένα άλλο πρόγραμμα σταθερότητας. Κυβέρνηση ήταν και τότε το ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον ηγέτη της «Αλλαγής» Ανδρέα Παπανδρέου και υπουργό Εθνικής Οικονομίας τον Κώστα Σημίτη, τον μετέπειτα πρωθυπουργό-αρχιτέκτονα του «εκσυγχρονισμού» και της ΟΝΕ. Οι δικαιολογίες για την επιβολή του ήταν αντίστοιχες με τις σημερινές: οικονομική κρίση, τεράστια ελλείμματα, μικρή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, άρα ανάγκη σκληρών μέτρων που, όπως και σήμερα, έπρεπε να πληρώσουν οι εργαζόμενοι.

Pages