πολιτική

Σχεδόν σπάνια το δημοσιογραφικό κλισέ «ώδινεν όρος – έτεκεν μυν» ταιριάζει τόσο καλά στην πραγματικότητα όσο στον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη στις 31 Αυγούστου. 
 

Το κόμμα του Αλ. Τσίπρα θα μπορούσε να έχει στη διάθεσή του ένα μεγάλο όπλο: την αγανάκτηση και την εχθρότητα ενός σημαντικού τμήματος της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων απέναντι στην πολιτική του Μητσοτάκη. 

Η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στα πλαίσια της συνόδου του ΝΑΤΟ, κατέληξε σε ένα προσωρινό «μορατόριουμ» στο Αιγαίο, με στόχο να μην επαναληφθεί η υπερθέρμανση του περσινού καλοκαιριού, με τα φαινόμενα «επακούμβησης» μεταξύ πάνοπλων φρεγατών.

Οι 11 μέρες βομβαρδισμού της Γάζας δημιούργησαν μια ακόμα ανθρωπιστική καταστροφή σε μια μικρή γωνιά του πλανήτη η οποία και σε συνθήκες «ειρήνης» (;) ζει μια διαρκή και ανείπωτη ανθρωπιστική κρίση. 

Ο καθεστωτικός Τύπος συνέκλινε στη διαπίστωση ότι «η Ελλάδα δεν είναι μόνη», συνοψίζοντας τα συμπεράσματα από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, αναλύοντας το νόημα των δηλώσεων Μπάιντεν και υπογραμμίζοντας τα μηνύματα των διεθνών ηγετικών ελίτ επ’ ευκαιρίας της 200ής επετείου από την επανάσταση του 1821.
 

Με τον αριθμό των νεκρών, των διασωληνωμένων ασθενών και των κρουσμάτων να είναι στο «κόκκινο», η ταξική αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού, τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς, συνεχίζει να αποτελεί την κυρίαρχη απάντηση των «από πάνω».

Με τους εθνικούς ανταγωνισμούς και τα επιχειρηματικά κέρδη των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών να έχουν τινάξει στον αέρα κάθε προγραμματισμό για τον μαζικό εμβολιασμό του πληθυσμού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη συνεχίζει την ίδια εγκληματική πολιτική διαχείρισης της πανδημίας. 
 

Ο  61ος γύρος των ελληνοτουρκικών διερευνητικών επαφών, που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη, έπιασε ξανά το νήμα ενός επίσημου «διαλόγου» μεταξύ των δύο χωρών (υπό την άτυπη αλλά ισχυρή εποπτεία των ΗΠΑ και της ΕΕ) που είχε διακοπεί μετά το 2016.