πολιτική

Το 3ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι «τέλος» μιας διαδρομής. Που άρχισε με τη συμμετοχή στις διαδικασίες του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος και την «αριστερή στροφή» των αρχών του 21ού αιώνα, πέρασε μέσα από την κρίση/διάσπαση του 2015, μεταλλάχθηκε μέσα από την άσκηση των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων του 3ου μνημονίου, και ολοκληρώνεται σήμερα με τη συγκρότηση ενός ακραία αρχηγικού και πολιτικά πολυσυλλεκτικού «κόμματος» που στο μυαλό και στη συνείδησή του κυριαρχεί η εκλογοκεντρική στρατηγική.
 

Η  πολυδιαφημισμένη αύξηση του κατώτατου μισθού από την 1η Μάη, στα 713 ευρώ μεικτά τον μήνα (43ευρώ το μήνα καθαρά!), έχει ήδη γίνει «καπνός» από τις αλλεπάλληλες ανατιμήσεις στο ρεύμα και στα άλλα βασικά αγαθά. Τον Απρίλιο ο πληθωρισμός έσπασε ακόμα ένα ρεκόρ, φτάνοντας στο 9,4%. 
 

Χρειάστηκαν λίγα μόνο αυστηρά μηνύματα της κυρίαρχης τάξης -που εστάλησαν με άρθρα «επώνυμων» αρθρογράφων στον φιλοκυβερνητικό Τύπο- για να σπεύσει ο Μητσοτάκης να ακυρώσει τα σενάρια για εκλογές την άνοιξη του ’22 και να δηλώσει ότι σε ένδειξη «υπευθυνότητας» θα εξαντλήσει (θέλοντας και μη) την κυβερνητική του θητεία.

Η Τουρκία και το Κράτος του Ισραήλ έχουν αναλάβει το ρόλο των «άτυπων» διαπραγματευτών για λογαριασμό της Δύσης με το καθεστώς του Πούτιν, την ώρα που η εισβολή του ρωσικού στρατού στην Ουκρανία έχει υποβαθμίσει τα παραδοσιακά-άμεσα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ του ευρωατλαντισμού και της ρωσικής κυβέρνησης.
 

Στην 6η εβδομάδα του πολέμου στην Ουκρανία, 45 περίπου ημέρες μετά την 22α Φεβρουαρίου με το διάγγελμα του Πούτιν και τη ρωσική εισβολή μεγάλης κλίμακας στο ουκρανικό έδαφος, είμαστε τώρα σε μια φοβερή γκρίζα ζώνη, όπου τίποτα δεν είναι ακόμα σαφές για την πραγματική κατάληξη του πολέμου. Και αυτό αφορά τόσο τις εξελίξεις στο πεδίο των μαχών, όσο και τις διπλωματικές διερευνήσεις διεξόδου, αλλά και τις μεγάλες αλλαγές που δρομολογούνται στον κόσμο όπως τον γνωρίζαμε. 
 

Παραφράζοντας το σύνθημα της αμερικανικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μετά την 11η Σεπτέμβρη («ο θρήνος μας δεν είναι κραυγή πολέμου») θα πρέπει να δοθεί σκληρή μάχη για να εμπεδωθεί ότι «η εναντίωσή μας στη ρωσική εισβολή δεν είναι απαίτηση για περισσότερο πόλεμο».

Η πανηγυρική εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην προεδρία του ΚΙΝΑΛ, καθώς και η δυναμική ανόδου που εμφανίζει το κόμμα στις δημοσκοπήσεις των καθεστωτικών ΜΜΕ, έχει ανοίξει και πάλι τη συζήτηση για την επιστροφή του κεντρώου χώρου σε πρωταγωνιστικό ρόλο. 
 

Με  το «1ο Διαβουλευτικό Συνέδριο: Στρατηγική-Όραμα-Καταστατικό», στις 20-23 Γενάρη 2022, το ΜEΡΑ25 ολοκληρώνει την εσωκομματική διαδικασία επικαιροποίησης των θέσεων του και αναπροσαρμογής της στρατηγικής του, που ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι. 
 

Κορυφώνεται η μάχη για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, ελάχιστες μέρες πριν στηθούν οι κάλπες των δύο γύρων, στις 5 και 12 Δεκέμβρη. Το αποτέλεσμα αναμένεται να έχει αντίκτυπο και στις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις και ειδικότερα στα σενάρια κυβερνητικών συνεργασιών μετά τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. 
 

Η αλλαγή της στρατηγικής των ΗΠΑ, όπως αποτυπώθηκε με τη συμφωνία AUKUS, ορίζει ως κέντρο της αντιπαράθεσης για την παγκόσμια ηγεμονία την Ασία και η αμερικανική υπερδύναμη συγκεντρώνει μεγάλο τμήμα των δυνάμεών της στις περιοχές του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού. 
 

Τώρα που κόπασε κάπως ο φρενήρης μιντιακός ενθουσιασμός για την… «ιστορική» εξοπλιστική συμφωνία με τη Γαλλία, τώρα που ο λογαριασμός των 10 δις για τα Rafale και τις φρεγάτες θα αποτυπώνεται κάθε μέρα στις κλειστές ΜΕΘ και στις τραγικές ελλείψεις στην Υγεία, την Παιδεία και αλλού, τώρα ακριβώς, ίσως πρέπει να ξαναφέρουμε πιο μπροστά την κουβέντα για το κοινό μέλλον των δύο λαών.