πολιτική

Λένε ότι... τα ανοιχτά σύνορα είναι παραλογισμός

Ανέκαθεν η άποψη μερίδας του αντιρατσιστικού κινήματος και της Αριστεράς υπέρ των ανοιχτών συνόρων αντιμετωπιζόταν είτε ως «εθνοπροδοτική» από τους αντιδραστικούς, είτε ως «αφελής» ή «απογειωμένη» ακόμα και από μερίδες του κινήματος και αγωνιστές ή δυνάμεις της Αριστεράς.

Η ιμπεριαλιστική «Ευρώπη» σε στρατηγικό αδιέξοδο

Οικονομική κρίση, κρίση πολιτικής συνοχής και ενίσχυση των τάσεων για Ευρώπη πολλών «ταχυτήτων»

Ο «διαφανής» καπιταλισμός, ο πόλεμος της ρευστότητας και ο «κοπτοράπτης» του Παναμά

«Αυτά που έχουμε δει μέχρι τώρα από τα έγγραφα δεν είναι τόσο ένα κατηγορητήριο εις βάρος του παγκόσμιου καπιταλισμού όσο ένα κατηγορητήριο εις βάρος των χωρών που έχουν αδύναμους θεσμούς και πολλή διαφθορά. Και παρά τις έντονες αντιδράσεις στις ΗΠΑ, μέχρι στιγμής το μήνυμα για εμάς είναι αρκετά καθησυχαστικό: Δεν είμαστε μία από αυτές τις χώρες». Μ’ αυτή την επιχειρηματολογία η Megan McArdle, μαχητική νεοφιλελεύθερη δημοσιογράφος που οραματίζεται να γίνει η Άιν Ραντ της γενιάς της, υποδέχθηκε τον καταιγισμό των Panama Papers, σε άρθρο της στο BloombergView.

Το «θείο δώρο» του ISIS και η στρατηγική σύγχυση της ΕΕ

Σ ε άλλη περίπτωση θα μπορούσαμε να καταφύγουμε στην κοινοτοπία ότι οι βομβιστικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες αποτελούν «θείο δώρο» για την ευρωπαϊκή ελίτ, που θα ήθελε με εργαλείο το φόβο να επιταχύνει τις διεργασίες της στρατιωτικής και αστυνομικής ολοκλήρωσης της ΕΕ, δίπλα στις λοιπές εκκρεμείς «ολοκληρώσεις» της.

Μπροστά στη μεγάλη καμπή της συγκυρίας

Όταν η καπιταλιστική Ευρώπη συγκλονίζεται από τις πολιτικές –και όχι μόνο– συνέπειες του προσφυγικού ρεύματος, όταν στο κλίμα που διαμορφώνεται, το δημοψήφισμα του Ιουνίου για την παραμονή ή όχι της Μ. Βρετανίας στην ΕΕ ορθώνεται ως μείζων απειλή, τότε υπάρχουν πολλοί λόγοι που εξηγούν γιατί ξαφνικά ο Σόιμπλε «πιστεύει στον Τσίπρα». Ωστόσο, η προπαγάνδα –όχι μόνο της κυβέρνησης αλλά ακόμη και εχθρικών σε αυτήν ΜΜΕ– ότι η αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος λιτότητας θα διεκπεραιωθεί χωρίς μεγάλους κραδασμούς είναι πολύ αισιόδοξη. Το «παιχνίδι» είναι τουλάχιστον αμφίρροπο, καθώς παραμένουν ενεργοί ισχυροί αστάθμητοι παράγοντες.

Μεροληπτικά...

ΔΕΙΞΕ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΣΟΥ... Τις προοπτικές περαιτέρω συνεργασίας της Ελλάδας με το Ισραήλ σε πολιτικό, στρατιωτικό, ενεργειακό και επενδυτικό πεδίο ανέπτυξε ο Πάνος Καμμένος μιλώντας σε φόρουμ του ετήσιου συνεδρίου της Αμερικανοϊσραηλινής Επιτροπής (AIPAC) στην Ουάσινγκτον. Το American Israel Public Affairs είναι ένα σκληροπυρηνικό σιωνιστικό λόμπι με περισσότερα από 100.000 μέλη και μια «τεράστια δεξαμενή δωρητών», που υποστηρίζει την πολιτική του κράτους του Ισραήλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Έχει κατηγορηθεί για συμμαχία με το ακροδεξιό Λικούντ του Ισραήλ και έχει σοβαρή επιρροή τόσο στους Ρεπουμπλικάνους όσο και στους Δημοκρατικούς. Στο συνέδριο, στο οποίο συμμετείχαν 13.000 αντιπρόσωποι αμερικανοεβραϊκών οργανώσεων, μίλησαν ακόμα ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, η υποψήφια των δημοκρατικών Χίλαρι Κλίντον και οι τρεις ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι, καθώς και –μέσω δορυφόρου– ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου. Τις ίδιες ακριβώς μέρες που εκδηλώθηκαν οι κυβερνητικοί κλυδωνισμοί με αφορμή το θέμα Μουζάλα, ο εθνικιστής Καμμένος «έκλεινε δουλειές» στις ΗΠΑ και έκανε επίδειξη των ισχυρών φίλων του. Έτσι απέδειξε πόσο πολύτιμος είναι για τη στρατηγική που έχει επιλέξει η κυβέρνηση Τσίπρα στην εξωτερική πολιτική: ακόμα πιο στενή συμμαχία με τους σφαγείς του παλαιστινιακού λαού με βάση τον άξονα «Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ» και υποστήριξη των συμφερόντων του δυτικού ιμπεριαλισμού στο επικίνδυνο γεωπολιτικό παιχνίδι στη ΝΑ Μεσόγειο.

Απόπειρα ανασύνταξης της ακροδεξιάς

Το σενάριο της δημιουργίας κόμματος στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται ότι παίρνει σάρκα και οστά. Ο Καρατζαφέρης, ο Μπαλτάκος και διάφοροι άλλοι εκπρόσωποι του συρφετού της «εθνικοφροσύνης», όπως υποστηρίζουν, είναι έτοιμοι να ιδρύσουν τον «ΣΥΡΙΖΑ της (ακρο)Δεξιάς με συνιστώσες».

Ιστορίες διαπλοκής στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ

Σκανδαλολογία, ιστορίες εκβιασμών, δικαστές, τραπεζίτες, δημοσιογράφοι και πολιτικά πρόσωπα σε ένα απίστευτο κουβάρι, ως επίφαση αποκαλυπτικής είδησης: Ο ΔΟΛ και η κόντρα με τον μεγαλοεκδότη Ψυχάρη. Τα δάνεια του Mega και των άλλων ΜΜΕ. Οι υποκριτικές φωνές της αντιπολίτευσης για την παρέμβαση Παπαγγελόπουλου στην εισαγγελέα Καστάνη. Οι σχέσεις Βενιζέλου-Βγενόπουλου. Οι συνομιλίες του Κουμουτσάκου με τον Μουσσά (μέλος της ομάδας των εκβιαστών-δημοσιογράφων). Οι λίστες της φοροδιαφυγής, ο Παπασταύρου και η Siemens. Πρωτοσέλιδα εφημερίδων και δελτία στην υπηρεσία των εντυπώσεων. Πτυχές της ίδιας συστημικής σήψης που κατακλύζει τη δημόσια συζήτηση και γίνεται ακόμα πιο «δυσώδης» μέσα στην όξυνση της κρίσης.

Λένε ότι... ο μιντιακός «θρήνος» για τα θύματα τρομοκρατίας είναι ειλικρινής

Μετά την επίθεση στο «Σαρλί Εμπντό», καλούμασταν όλοι να δηλώσουμε πως «είμαστε Σαρλί». Μετά την επίθεση στο Παρίσι, κληθήκαμε όλοι να «προσευχόμαστε για τη Γαλλία». Σήμερα καλούμαστε να δηλώσουμε πως «είμαστε όλοι Βέλγοι».

Πατριωτισμός και Αριστερά

Πολλοί σύντροφοι αναφέρονται στο σύνθημα του Τσε Γκεβάρα «Πατρίδα ή θάνατος!» (Patria o muerte) για να αναβιώσουν μια κάποια πατριωτική παράδοση μέσα στην Αριστερά. Ξεχνούν όμως να αναρωτηθούν σε ποια πατρίδα αναφερόταν ο Τσε; Στην Αργεντινή, όπου γεννήθηκε; Στην Κούβα, όπου νίκησε; Στη Βολιβία, όπου πέθανε; Στην Αγκόλα ή στο Κονγκό, όπου επίσης πάλεψε; Ξεχνούν επίσης ότι ο Τσε καλούσε όλες αυτές τις «πατρίδες» του όχι ασφαλώς να στραφούν η μία εναντίον της άλλης, αλλά να μετατραπούν σε «ένα, δύο, τρία… πολλά Βιετνάμ», ώστε να γίνει εφικτή η αντίσταση στον ιμπεριαλισμό. Αυτή η αυθεντικά ριζοσπαστική αντίληψη, που μαζικοποιήθηκε στα 1960-1970, άλλαξε βαθιά τη Λατινική Αμερική, μια περιοχή με ισχυρές παραδόσεις του δεξιού και «αριστερού» εθνικισμού, ενισχύοντας τις ιδέες της κοινότητας των συμφερόντων των λαϊκών δυνάμεων, τις ιδέες της «λατινοαμερικανικότητας»…

Καταρρέει το «πολιτικό συμβόλαιο» του Σεπτέμβρη 2015

Στη δίνη επιταχυνόμενου «καθοδικού σπιράλ» βρίσκεται πλέον η κυβέρνηση, καθώς οι υποχωρήσεις στις απαιτήσεις των δανειστών, αλλά και στην ευρωπαϊκή πολιτική για τους πρόσφυγες, διαδέχονται η μία την άλλη και αποκτούν συστηματικό και καθολικό χαρακτήρα.

Ποιος κάνει κουμάντο στο «κουαρτέτο» των δανειστών;

Η γερμανική ηγεσία, σε πολυδιάστατη κρίση πια, παραμένει συνεκτικός ιστός και ενορχηστρωτής της τακτικής των δανειστών στην αξιολόγηση

Μεροληπτικά...

ΒΓΗΚΕ Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ; Καθεστωτικά ΜΜΕ, αστοί οικονομολόγοι και πολιτικοί, θριαμβολογούν τις τελευταίες μέρες για το «κατόρθωμα» της Κύπρου να βγει από το τριετές μνημονιακό πρόγραμμα. Τι όμως ξεχνούν να μας πουν όσοι υμνούν την κυπριακή «επιτυχία»; α) Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί θα εποπτεύουν και θα αξιολογούν την πορεία της κυπριακής οικονομίας μέχρι την αποπληρωμή του 75% του δανείου που έλαβε από την τρόικα και φτάνει συνολικά τα 10 δισ. ευρώ (όπως ακριβώς και στην Πορτογαλία, που ο προϋπολογισμός τελεί υπό την έγκριση των Βρυξελλών παρά την τυπική απουσία προγράμματος στήριξης). Συνεπώς, οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις (π.χ. οι ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων ημικρατικών οργανισμών) και η λιτότητα στα δημοσιονομικά διατηρούνται για πολλά ακόμη χρόνια. β) Το πρωί της 15ης Μάρτη του 2013, οι καταθέσεις του κόσμου στις τράπεζες κουρεύτηκαν μέχρι και 47% σε ορισμένες περιπτώσεις, αποτελώντας παράδειγμα για όλη την Ευρωζώνη. Παράλληλα η ανεργία στο νησί εκτοξεύθηκε στο 16%, μισθοί και συντάξεις ψαλιδίστηκαν, «έκτακτα» χαράτσια στη φορολογία μονιμοποιήθηκαν. Με μνημόνια ή χωρίς, η σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία και η πολιτική αναδιανομής πλούτου και εισοδήματος προς όφελος του κεφαλαίου είναι η ενιαία γραμμή πανευρωπαϊκά. Και αυτή την αλήθεια τη γνωρίζουν καλά οι κάθε είδους «κυπριολόγοι». Άλλο θέλουν να μας πουν: Φρένο στις κοινωνικές αντιστάσεις, πλατιά συναίνεση του πολιτικού προσωπικού για την εφαρμογή του μνημονίου Τσίπρα, περιθωριοποίηση κάθε φωνής που αμφισβητεί την υποταγή στο «μονόδρομο» από τη σκοπιά των εργαζομένων και της Αριστεράς.

Λένε ότι... οι μετανάστες δεν πρέπει να έχουν τα δικαιώματα των προσφύγων

Η Ευρώπη-φρούριο και οι ρατσιστικές πολιτικές των κρατών-μελών της έχουν μεγάλο παρελθόν. Για χρόνια, ο βασικός «εχθρός» ήταν οι μετανάστες. Οι προσφυγικές ροές προκάλεσαν ρωγμές στα τείχη της.

Ο αντιτουρκισμός και η Αριστερά

Με τη συμβολή των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους έχει εμπεδωθεί στην Ελλάδα, ως «κοινή λογική», η αντίληψη ότι η σύγχρονη Τουρκία είναι ένα μονίμως επιθετικό και επεκτατικό κράτος, που συνήθως κρύβεται πίσω από τον ιμπεριαλισμό. Όμως η ιστορία δείχνει μια διαφορετική πραγματικότητα: στους πέντε πολέμους μεταξύ των δύο χωρών (δύο παγκόσμιους, δύο βαλκανικούς και τη Μικρασιατική εκστρατεία) το ελληνικό κράτος συντάχθηκε με το στρατόπεδο των Μεγάλων Δυνάμεων, ήταν μέσα στους νικητές και με αυτόν τον αιματηρό τρόπο τριπλασίασε την έκταση και υπερδιπλασίασε τον πληθυσμό του. Στον μοναδικό πόλεμο (1897) που δεν ενεπλάκησαν οι Μεγάλες Δυνάμεις, το ελληνικό κράτος γνώρισε γρήγορη και ντροπιαστική ήττα.

Έξω το ΝΑΤΟ - Αλληλεγγύη «άνευ όρων» στους πρόσφυγες

Είναι εμφανές ότι στην Ευρώπη διαμορφώνεται μια νέα, πολύ σκληρή κατάσταση με στόχο τα θύματα πολέμου.

Η πολιτική αστάθεια «ωριμάζει»

Η σαφής υποχώρηση του κινήματος των αγροτών και εν γένει των κινητοποιήσεων ενάντια στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο είναι μια αρνητική εξέλιξη για το κίνημα αντίστασης στο τρίτο μνημόνιο. Ταυτόχρονα όμως θα ήταν μεγάλο λάθος να εξαγάγουμε από αυτήν την υποχώρηση το συμπέρασμα πως η υποχώρηση είναι οριστική και όχι προσωρινή ή το συμπέρασμα ότι είναι σε εξέλιξη μια διαδικασία ξεπεράσματος των εντάσεων και ανατροπών που εγκυμονεί η πολιτική αστάθεια γενικώς και η αστάθεια της κυβέρνησης ιδιαίτερα. Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση, εξαιρετικά σύντομη, πριν από το ξέσπασμα με νέους όρους ενός νέου γύρου πολιτικής και κυβερνητικής αστάθειας σε συνδυασμό με έναν νέο γύρο κοινωνικών αντιστάσεων.

Μεροληπτικά...

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗ «ΔΙΑΠΛΟΚΗ»: Με τον πόλεμο για τον έλεγχο των τηλεοπτικών καναλιών να μαίνεται και μέσα στον ορυμαγδό αποκαλύψεων για τους εμπόρους της παραδημοσιογραφίας (που εκβίαζαν για να παίρνουν κρατική διαφήμιση, που από υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής και της Δεξιάς ήθελαν να γίνουν «λιβανιστήρια» της κυβέρνησης για να συντηρούν λαθρόβιες φυλλάδες και ιστοσελίδες), ήρθαν στο φως και τα 4 ραντεβού του Α. Τσίπρα με τον Σ. Ψυχάρη το 2014, μέσα από ένα γλαφυρό ρεπορτάζ του κυριακάτικου Βήματος για τη «γάτα των Ιμαλαΐων». Οι άκρως μυστικές συναντήσεις των δύο ανδρών αφορούσαν τα θαλασσοδάνεια του ΔΟΛ και του ίδιου του μεγαλοεκδότη, για τα οποία σήμερα διώκεται ποινικά, καθώς και τη διαχρονική υποστήριξη του συγκροτήματος σε διάφορους πρωθυπουργούς, στη γνωστή λογική των «αλληλοεξυπηρετήσεων» μεταξύ αστικών κομμάτων και καθεστωτικών μίντια. Παρά την ανταλλαγή χαρτοπόλεμου ανάμεσα στο Μαξίμου και τον ΔΟΛ για το ποιος τελικά ήταν ο αιτών και ποιος ο παραλήπτης της εκδούλευσης, η ουσία είναι αλλού, όπως σωστά επισημαίνει και η ανακοίνωση της ΛΑΕ: «Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ, τα μέλη και τα στελέχη του, έδιναν, ως ριζοσπαστική αξιωματική αντιπολίτευση, μάχη ενάντια στη διαπλοκή, ο Α. Τσίπρας ακολουθούσε μια παράλληλη γραμμή συναλλαγών παρασκηνίου με το μιντιακό κατεστημένο». Αυτή είναι η αλήθεια, όσο και να φωνάζουν τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που μιλούν για «πολιτικό εκβιασμό» κατά του «ηγέτη» που δήθεν «πολεμά τη διαπλοκή» αλλά έφτιαχνε (με το ζόρι;)... εσπρέσο στον εκδότη.

Συνέδριο του Plan B στη Μαδρίτη

Να σπάσουμε τη λιτότητα

Λένε ότι... Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια προοδευτική κατάκτηση

Η χρήση της λέξης πρόοδος και των παράγωγων επιθέτων της (προοδευτικός κ.λπ.) έχει ατονήσει αν δεν έχει τελείως εγκαταλειφθεί από την Αριστερά την τελευταία εικοσιπενταετία.

Η κυβέρνηση Τσίπρα στα σχοινιά

Πιέσεις κοινωνίας-δανειστών για το Ασφαλιστικό

Το ΝΑΤΟ κατά των προσφύγων στο Αιγαίο

Διεθνής μιλιταριστικός ρατσισμός χωρίς προσχήματα

Μεροληπτικά...

ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ: Με τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (τα υπόλοιπα κόμματα ψήφισαν «παρών», «κατά» οι ΑΝΕΛ και η Χρυσή Αυγή), εγκρίθηκε η τροπολογία με την οποία το Μέγαρο Μουσικής πέρασε στο κράτος, μαζί φυσικά με τα χρέη του προς την εφορεία, τα ασφαλιστικά ταμεία, τις τράπεζες και τρίτους, που φτάνουν τα 500 εκατ. ευρώ. Ουσιαστικά το Δημόσιο γίνεται ιδιοκτήτης του συνολικού κτιριακού συγκροτήματος των 170.000 τ.μ., όπως επίσης και των οφειλών του Μεγάρου Μουσικής, με εξαίρεση όσες υποχρεώσεις του έχουν συμψηφιστεί ή εισπραχθεί από το Δημόσιο. Ταυτόχρονα, προβλέπονται και αλλαγές στο 11μελές διοικητικό συμβούλιο, ώστε το Δημόσιο να κατέχει την πλειοψηφία, σε σχέση με τον Σύλλογο «Φίλων της Μουσικής». Παρ’ όλα αυτά, για 30 χρόνια κουμάντο θα κάνει ο «αμαρτωλός» ΟΜΜΑ και, μετά την παρέλευση αυτού του διαστήματος, η διαχείριση θα περάσει απευθείας στο ΥΠ.ΠΟ. Το δημιούργημα του συγκροτήματος Λαμπράκη, που στήθηκε με πακτωλό κρατικών επιχορηγήσεων και έπαιρνε για καιρό μικρές «παρατάσεις επιβίωσης» μέσω χαριστικών τροπολογιών των προηγούμενων κυβερνήσεων, θα συνεχίζει βέβαια να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και να προσφέρει «πολιτισμό για τις ελίτ», παρά την «κρατικοποίηση».

Η νέα διαπλοκή στην τηλεόραση

Το Μαξίμου και τα παζάρια του

Κυκλοφορεί το 3ο τεύχος του τριμηνιαίου περιοδικού της Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς

To εισαγωγικό σημείωμα της σύνταξης, στο τεύχος που κυκλοφορεί

Η Λαϊκή Ενότητα μπροστά στις εξελίξεις

Πέντε μόλις μήνες μετά την εκλογική νίκη της στις εκλογές της 20/9, η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου βυθίζεται σε βαθιά κρίση. Προσπαθώντας να εκπληρώσει την πρώτη μνημονιακή υποχρέωσή της –την κατεδάφιση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος– ήρθε σε σύγκρουση με την κοινωνική βάση που στήριξε την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το Γενάρη του 2015.

Ο «έντιμος συμβιβασμός» των δανειστών

Η αξιολόγηση, οι «αντιθέσεις» ΔΝΤ- Ευρωπαίων και η διολίσθηση από την «αναδιάρθρωση» στην «αναδιαμόρφωση» του χρέους

Ο Τσίπρας μπροστά στην κατάρρευση

Πριν κλείσει 6μηνο από το «θρίαμβο» της 20ής Σεπτέμβρη

Μεροληπτικά...

«ΔΩΡΟ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ: Κατά πλειοψηφία πέρασε τελικά στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής (78 υπέρ, 16 κατά, 2 λευκά) η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) για το γήπεδο που θέλει να χτίσει η «Δικέφαλος ΑΕ» στη Ν. Φιλαδέλφεια. Η «αριστερή» διοίκηση της Περιφέρειας, σε συμπόρευση με τους συμβούλους της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και των ΑΝΕΛ, άνοιξε την πόρτα για να ξεκινήσουν οι διαδικασίες έκδοσης οικοδομικής άδειας για την κατασκευή του γηπέδου (απομένει πλέον μόνο η υπογραφή του αρμόδιου υπουργού Περιβάλλοντος), ώστε να παραχωρηθεί δημόσια έκταση του άλσους της περιοχής σε μια ιδιωτική εταιρεία και να δοθούν 20 εκατομμύρια δημόσιου χρήματος στον Δ. Μελισσανίδη. Από την άλλη, ο τοπικός Δήμος –που απέρριψε την ΜΠΕ– έχει εκφράσει έντονες διαφωνίες για τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις που θα έχει το έργο, ενώ τόσο ο δήμαρχος, όσο και οι κάτοικοι, που αντιδρούν στα σχέδια της εταιρείας, έχουν δεχτεί απειλές και προπηλακισμούς. Κατά ψήφισαν οι περιφερειακοί σύμβουλοι που αναφέρονται στη ΛΑΕ και δεν έχουν αποχωρήσει από τη «Δύναμη Ζωής», όσοι έχουν ήδη ανεξαρτητοποιηθεί, οι σύμβουλοι του ΚΚΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ακόμα και ο Τζήμερος (!) που ζήτησε να βρεθούν τα κεφάλαια από την αγορά. Οι προεκλογικές εξαγγελίες της Ρ. Δούρου, που μιλούσαν για μάχη «με τα κατεστημένα συμφέροντα», φαντάζουν πολύ μακρινές.

Αγωγός προδοσίας των Παλαιστινίων

«Ασφάλεια» και στρατιωτική συνεργασία προαναγγέλλει ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ

Λένε ότι... «Η Σένγκεν είναι πολύτιμο δημοκρατικό κεκτημένο»

Με στόχο να εφαρμοστεί μια ακόμα πιο βάρβαρη αντιπροσφυγική πολιτική, επιστρατεύεται ο εκβιασμός «εξόδου από τη Σένγκεν».

Ασφαλιστικό: Βαρόμετρο των πολιτικών εξελίξεων

Η αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης Τσίπρα αναδεικνύεται σε βαρόμετρο για την ίδια την πορεία της. Οι γενικευμένες κοινωνικές αντιδράσεις για το έκτρωμα Κατρούγκαλου και οι ασφυκτικές απαιτήσεις των δανειστών -που θέλουν περισσότερο «αίμα» συνταξιούχων- έχουν μεγαλώσει την ανησυχία του Μαξίμου, που βλέπει ότι η επιβολή του νεοφιλελεύθερου σχεδίου διάλυσης της κοινωνικής ασφάλισης μόνο περίπατος δεν θα είναι.

Η ΝΔ επί Κυριάκου Μητσοτάκη: Νεοφιλελεύθερος φανατισμός αλλά και «εθνικοενωτική» διαθεσιμότητα

Ανατρέποντας όλα τα προγνωστικά και το προβάδισμα 11 μονάδων του Μεϊμαράκη από τον πρώτο γύρο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναδείχθηκε νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, με ποσοστό 52,7%. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η εκλογή πυροδότησε συζητήσεις και διεργασίες σε όλο το πολιτικό σκηνικό.

Κυβέρνηση μεταξύ σφύρας και άκμονος

Υπάρχει ένα δεδομένο στην ελληνική μνημονιακή ιστορία που έχει τη σημασία του: οι δύο τελευταίοι μνημονιακοί πρωθυπουργοί, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Αλέξης Τσίπρας της δεύτερης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, κατέφυγαν στο «στρατήγημα» να θέσουν ζήτημα αποχώρησης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) από το ελληνικό πρόγραμμα.

Μεροληπτικά...

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΤΟΜΗ»; Το νομοσχέδιο του υπουργείου «Άμυνας» με τίτλο «Ρύθμιση θεμάτων μεταθέσεων οπλιτών, μέριμνας προσωπικού και άλλες διατάξεις» συζητείται αυτές τις μέρες στη Βουλή. Όπως συμβαίνει με κάθε σχεδόν νομοθέτημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ο Δ. Βίτσας χαρακτήρισε το νομοσχέδιο «ριζοσπαστική τομή», γιατί λέει ρυθμίζει τις μεταθέσεις οπλιτών με δίκαιο τρόπο. Παρ’ όλα αυτά, στο άρθρο 1 διαβάζει κανείς: «Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, κατόπιν εισήγησης της αρμόδιας κατά Κλάδο Διεύθυνσης των ΕΔ, αποφασίζει και υλοποιεί τις τοποθετήσεις, μεταθέσεις, αποσπάσεις και διαθέσεις του προσωπικού των κατηγοριών της προηγούμενης παραγράφου. Η παραπάνω αρμοδιότητα δύναται να μεταβιβάζεται στους αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων, οι οποίοι έχουν δικαίωμα περαιτέρω μεταβίβασής της». Διατύπωση που μάλλον στη διατήρηση του ρουσφετιού και του «βύσματος» παραπέμπει. Με άλλη διάταξη, τα αγροτικά ιατρεία και τα Κέντρα Υγείας θα μπορούν να στελεχωθούν με γιατρούς που υπηρετούν τη θητεία τους, εντείνοντας την εργασιακή εκμετάλλευση των φαντάρων και βάζοντας το στρατό να καλύπτει τα κενά του κοινωνικού κράτους. Την ίδια ώρα, παραμένουν οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης και η εναλλακτική θητεία συνεχίζει να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, κόντρα στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Στα θέματα οικονομικής πολιτικής πάλι, υπάρχει πλήρη ταύτιση με τις κατευθύνσεις της ΕΕ.

Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι πάντα φίλος μου…

Μικρή αναδρομή στην πολιτική πραγματικών ή… φανταστικών συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ

Λένε ότι... Το Ασφαλιστικό δεν είναι βιώσιμο

Για να απαντηθεί αυτό το κρίσιμο ερώτημα, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε πρώτα ποιοι είναι οι κύριοι παράγοντες της κρίσης των ασφαλιστικών ταμείων στην Ελλάδα.

Μπλόκο στα μέτρα της κυβέρνησης

Το πρώτο δίμηνο της νέας χρονιάς, η κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να προχωρήσει στην πλήρη εφαρμογή όσων προβλέπονται στο μνημόνιο Τσίπρα. Τα παραμύθια του «παράλληλου προγράμματος» έσβησαν μαζί με το 2015 και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, που επιχειρούν να θολώσουν τη σκληρή πραγματικότητα, δεν αρκούν για να φτιάξουν έναν ασφαλή διάδρομο διαφυγής από το «ναρκοπέδιο» της πολιτικής αστάθειας.

Να ανατρέψουμε τις μνημονιακές συναινέσεις

Όταν ο Τσίπρας εκλιπαρεί τον Λεβέντη να τον στηρίξει στην κατεδάφιση του Ασφαλιστικού...

Μεροληπτικά...

ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ: Ο σάλος που ξέσπασε από το παπαδαριό και το σκοταδιστικό σκυλολόι ενάντια στο σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια βοήθησε την κυβέρνηση να περάσει μαζί με το Ν. 4356/2015 -στα κρυφά και χωρίς πολύ ντόρο- την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων. Σύμφωνα λοιπόν με το άρθρο 27 αυτού του νόμου: «Το άρθρο 292 του Ποινικού Κώδικα αντικαθίσταται ως εξής: 1. Όποιος με πρόθεση παρεμποδίζει τη λειτουργία κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία και ιδίως αυτοκινητοδρόμου, σιδηροδρόμου, αεροπλάνου, λεωφορείου, ταχυδρομείου ή τηλεγράφου που προορίζονται για κοινή χρήση τιμωρείται με φυλάκιση έως ένα (1) έτος. 2. Αν η πράξη της παραγράφου 1 είχε σημαντική διάρκεια επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι τρία (3) έτη». Να δούμε τώρα πώς ο ΣΥΡΙΖΑ και η νεολαία του θα καλέσουν ξανά σε διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις, «παρανομώντας». Ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως και να χρειαστεί συγκέντρωση στα δικαστήρια για να αθωωθούν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, που θα έχουν συλληφθεί σε πορείες και συλλαλητήρια να παρεμποδίζουν τη λειτουργία των αυτοκινητόδρομων. Το υπουργείο Δικαιοσύνης υποστήριξε ότι η διάταξη προϋπήρχε και ότι απλά οι ποινές γίνονται ηπιότερες. Δεν μας εξηγεί φυσικά γιατί δεν καταργεί διατάξεις που στρέφονται ενάντια στο δικαίωμα της διαδήλωσης. Παρ’ όλα αυτά, η πραγματική Αριστερά χρειάζεται να πάρει άμεσα πρωτοβουλίες απέναντι στην καταστολή και την ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων.

Παζάρια και λυκοσυμμαχίες στην ανατολική Μεσόγειο

Έντονη διπλωματική κινητικότητα και διαρκή παζάρια ξεδιπλώνονται στην ανατολική Μεσόγειο, με όλους τους εμπλεκόμενους να επιχειρούν να αποσπάσουν τα μεγαλύτερα δυνατά κέρδη, καθώς η «μοιρασιά της λείας» δείχνει να μπαίνει (;) στην τελική ευθεία.

Ψαρεύοντας στα θολά νερά της «κοινωνικής οικονομίας»

Οι κυβερνητικές ακροβασίες σε ένα εγχείρημα υπονομευμένο από το μνημόνιο απειλούν να ευτελίσουν την ελπιδοφόρα «παιδαγωγική του μέλλοντος»

Μνημονιακό πατινάζ σε λεπτό στρώμα πάγου

Κάτω από τον πολιτικό παγετώνα που μας πλάκωσε κυλάνε μεγάλες φλέβες οργής, που δεν βρίσκουν ακόμη διέξοδο προς την επιφάνεια.

Στρατηγική συμμαχία με εγκληματίες

Από την πρώτη θητεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε φανεί η επιλογή «συνέχειας του κράτους» και στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και συγκεκριμένα στη στρατηγική επιλογή του ελληνικού καπιταλισμού (και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού) για τη συγκρότηση και ανάπτυξη του άξονα «Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ», στον οποίο προστέθηκε και η Αίγυπτος, μετά την ανατροπή του Μόρσι και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Σίσι.

Μεροληπτικά...

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΠΕΡΙΤΥΛΙΓΜΑ: Τη διεξαγωγή του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ τον Απρίλιο αποφάσισε η τελευταία ΚΕ του αρχηγικού κόμματος, που έχει μετατραπεί σε θλιβερό απολογητή της κυβερνητικής πολιτικής. Στο κλείσιμο των εργασιών, ο γραμματέας της ΚΕ, Π. Ρήγας, κατήγγειλε τον «ανελέητο πόλεμο μονταζιέρας» και πώς «κάθε βράδυ τα κανάλια ανταλλάσσουν τη σκυτάλη μεταξύ τους για το ποιος θα διαστρεβλώσει περισσότερο τις θέσεις της κυβέρνησης». Κάτι σαν το τελευταίο άρθρο του Στ. Ψυχάρη στο «Βήμα», για παράδειγμα, που καλεί σε μορατόριουμ πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, ώστε να αφεθεί ο Αλέξης Τσίπρας να κυβερνήσει. Συνεπώς, κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν φταίει η αντιλαϊκή και ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης, αλλά η κακή επικοινωνιακή διαχείριση των «επιτευγμάτων» της, όπως η επερχόμενη παράδοση στεγαστικών και μη δανείων στα distress funds. Φυσικά, από την ομιλία του δεν έλειψε και η επίθεση στη Λαϊκή Ενότητα, μάλλον επειδή δεν βλέπουμε το δήθεν «ταξικό πρόσημο» των νομοσχεδίων που έρχονται με διαδικασίες κατεπείγοντος και το «παράλληλο πρόγραμμα» της κρατικής φιλανθρωπίας: «ΚΕΠ των φτωχών», επέκταση 5μηνων κλπ.

Λένε ότι... Η ασφάλεια είναι πιο σημαντική από τα ανθρώπινα δικαιώματα

«Τι τα θέλετε, αυτή είναι η εποχή μας. Δεν υπάρχει λόγος να αγανακτεί κανείς. Όταν κόβονται δέντρα είναι φυσικό να εκσφενδονίζονται πελεκούδια» Ιλία Έρενμπουργκ, Η πολυτάραχη ζωή του Λάσικ Ρόιτσβαντς

Σταθερά στο έδαφος του κεντρικού-μαζικού πολιτικού αγώνα

Το τελευταίο διάστημα, σημαντικά γεγονότα στη Λ. Αμερική, τη Μ. Ανατολή και την Ευρώπη –για να μείνουμε στις πιο σημαντικές «εστίες» των εξελίξεων– διαμορφώνουν μια συγκυρία δύσκολη και πιεστική για το κίνημα και την Αριστερά: δεξιά αντεπίθεση στη Λ. Αμερική (ανατροπές από τα δεξιά στην Αργεντινή και τη Βενεζουέλα), στρατιωτικός νόμος και κράτος «έκτακτης ανάγκης» στο Παρίσι, η άνοδος της άκρας δεξιάς όχι μόνο στην κεντρική αλλά και στη δυτική και νότια Ευρώπη, σε μια Ευρώπη της λιτότητας, του αυταρχισμού και του ρατσισμού, στήριξη από το πορτογαλικό Μπλόκο της Αριστεράς και το πορτογαλικό ΚΚ μιας σοσιαλφιλελεύθερης κυβέρνησης, διαφαινόμενη όχι απλώς εκλογική αλλά και πολιτική ήττα του Podemos στην Ισπανία, δυναμική μετατροπής του διαρκούς πολέμου στη Συρία σε περιφερειακή και διεθνή σύγκρουση με το δράμα των προσφύγων να κορυφώνεται και τα τύμπανα του πολέμου να χτυπούν όλο και πιο δυνατά.

Διαλυτική κρίση στη ΝΔ

Το φιάσκο με την αναβολή των εκλογών της 22ας Νοέμβρη αποκάλυψε με ηχηρό τρόπο τη διαλυτική κρίση της Νέας Δημοκρατίας και τις ανοιχτές πολιτικές διαφωνίες στο εσωτερικό της. Η Δεξιά, αδυνατώντας να υπερβεί τα αδιέξοδά της, βαδίζει ακόμα και σε διάσπαση, παρά τους όρκους πίστης των στελεχών της στην «ενότητα της παράταξης».

Η πολιτική αστάθεια και το τέλος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Ο πρωθυπουργός ανοίγει ζήτημα «εθνικής συνεννόησης», συγκαλείται με αίτημά του συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, αποκαθίστανται οι σχέσεις με τον Γιάννη Στουρνάρα, κυβερνητικά στελέχη στήνουν «γέφυρες συνεννόησης» με τον Βασίλη Λεβέντη, ο μεγάλος συστημικός Τύπος αφιερώνει σελίδες επί σελίδων και άρθρα επί άρθρων για την αναπότρεπτη πορεία προς την κυβερνητική διεύρυνση με κατάληξη «οικουμενική» κυβέρνηση μνημονιακής σωτηρίας. Και όλα αυτά δύο μόλις μήνες μετά τον θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. Πίσω ή μέσα από όλα αυτά, το κοινό μυστικό είναι ότι διαμορφώνονται ξανά συνθήκες μείζονος πολιτικής αστάθειας. Η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι στην πράξη ένα τυμπανιαίο πολιτικό πτώμα. Την «ανέτρεψε» ο ίδιος ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με τις πολιτικές του πρωτοβουλίες!

Pages